آدمک ابرها سياهن آدمها چه بي پناهن
همشون مثل مسافر توي نيمه هاي راهن
لب ها بسته چشم گريون همه جا رنگ زمستون
تا دلت بخواد پرنده همه زخمي همه بي جون
شبامون يه تخت سنگه ، آسمون کبودي رنگه
مي دوني ؟ فاصله اي نيست توي سينه دل تنگه
يه طرف درهاي بسته ، يه طرف بغض شکسته
توي کوچه ها خزيدن با بالهاي زخمي و خسته
آدمک گلها بي گلدون ، خونه ي درخت ها ويرون
باغچه ها مثل کويرن ، لبهاشون تشنه ي بارون
آدمک ابرها سياهن ، آدمها چه بي پناهن
همشون مثل مسافر ، توي نيمه هاي راهن
لب ها بسته چشم گريون همه جا رنگ زمستون
تا دلت بخواد پرنده همه زخمي همه بي جون
آدمک فايده نداره ، پشت در، بگن بهاره
وقتي پروانه روي گل ها حس پر زدن نداره
توي اين همه هياهو منم اين جا نگرونم ،
جاي دست مهربونش دست پاييزه رو شونم
ادمک گلها بي گلدون ، خونه ي درخت ها ويرون
باغچه ها مثل کويرن ، لبهاشون تشنه ي بارون
تو می روی
برای رفتن تو راه می شوم
تو پلک می زنی
و من
برای چشم های غم گرفته ات نگاه می شوم
تو خسته می شوی
و من
برای خستگی ِ تو
چه عاشقانه تکیه گاه می شوم
دلت گرفته است ؟
پابه پای گریه های تو
بغض و اشک و آه می شوم
سکوت می کنی و من
به احترام خلوتت
به شب پناه می برم
سیاه در سیاه می شوم
همیشه آخر تمام شکوه ها
به چشم های عاشقت که می رسم
سکوت می کنم
و باز
برای آسمان غم گرفته ی تو ماه می شوم
در حال به روز رسانی....
skyeyboyلینک باکس
صداي لحظه ها را خواب كردم
به ياد چشمهايت نازنينم
تمام آسمان را قاب كردم
! √